„M. Chciałbym być zupełnie szczery, Koehlert był tym, kogo się nazywa towarzyszem broni. [Zginął pod Albertville. Dobrze technicznie wyszkolony, można powiedzieć żołnierz z krwi i kości. Koehlert był najlepszy z moich ludzi, na co zwrócił uwagę już Mike Hoare, wtedy jeszcze major. Był to rzeczywiście żołnierz, który...
P. Jak poległ
M. Tak, ruszyliśmy do nocnego ataku na Albertynie. Była to bardzo niebezpieczna akcja, trochę ją zlekceważyliśmy. Dostał strzał w głowę.]
P. Strzał w głowę — śmierć.
M. Natychmiast.
P. Panie majorze, o czym pan myślał, odprowadzając jakiegoś Niemca na miejsce wiecznego spoczynku M. Tak, żałowałem, szczerze mówiąc, żałowałem
każdego żołnierza, niezależnie od tego, czy to był Niemiec, czy nie. Każdego traktowałem jak człowieka, tak po śmierci, jak i za życia. I prawdę mówiąc, nad stratą byłego podoficera Bundeswehry Koehlerta bolałem tak samo, jak nad stratą każdego innego żołnierza. Dla mnie i Koehlert był żołnierzem Zachodu, i Nestler był żołnierzem Zachodu...
P. A więc mimo że to rzemiosło, wiąże się z nim właśnie ryzyko, umieranie...
M. Oczywiście...
P. Tak, a jak pan...
M. Mnie też to mogło spotkać...
P. Tak, tak.
M. ...mogło to spotkać każdego. To tylko w większym czy mniejszym stopniu przypadek, że... . P. ...że udało się panu przeżyć. M. Tak.“(13)