„15 lutego. Dziś dowiedziałem się wiele. Opowiem o tym kolejno. Do południa pracowało mi się doskonale. Profesor był ze mnie zadowolony, chociaż w jego pochwałach wyczuwałem pewną rezerwę. Namówiłem Mary na odbycie po pracy niewielkiego spaceru (ma zwyczaj siedzieć godzinami w domu). Zgodziła się. Robi wrażenie przebudzonej z długiego, letargicznego snu. W jej głosie, ruchach, spojrzeniach — we wszystkim, w całej jej postaci wyczuwa się jakby wiosenne odrodzenie. Miła moja! Ja cię ocalę dla życia i dla szczęścia!
Dziś jednak Mary bardzo mnie przestraszyła i zmartwiła. ,,Stary" (tak w myślach często nazywam profesora) widocznie ją maltretuje. Spacerowaliśmy po ścieżkach naszego osiedla. Mówiłem o wszystkim z wyjątkiem pracy, wypytywałem ją o przeczytane książki, żartowałem. Mary odpowiadała chętnie i na ustach jej coraz częściej pojawiał się uśmiech.
— Dobrze mi z panem, John — mówiła. — Bardzo mi dobrze...
Powałęsawszy się tak prawie do zmroku, zatrzymaliśmy się przed jej domem. Żegnając się, ująłem jej rękę okrytą rękawiczką i przytrzymałem w swojej. Jednocześnie wydało mi się, że za węgłem domu mignął ludzki cień. Mary patrzyła na mnie dużymi, trochę zdziwionymi oczami.“(10)