„0 ruchach strukturalnych, o przesuwaniu się granic poszczególnych dziedzin sztuki, wyznaczonych w ciągu trzech wieków ubiegłych. Pojęcie „mistrza" związane jest z epoką stabilności, dojrzewania i trwania, natomiast wiek XX to drgawki. Sztuka wymacuje swoje nowe łożyska, uczy się nowych form i nowej perspektywy czasu. Wymieniam powieść, w której fabularny bok wgryza się film i której nowoczesna świadomość historii wydarła epikę. Wymieniam filozofię, która swoje ścisłe myślenie oddaje fizyce i która przekazała literaturze swoje myślicielstwo (nasi dziadkowie czytali Spinozę i Hegla — czy można czytać Einsteina)... Plastykę, która zerwała z przedmiotem; muzykę, której twórca zaczyna sam organizować dźwięki (a więc usuwać wykonawcę)... Poezję oddalającą się od druku w stronę słowa mówionego
1 ilustracji muzycznej. Teatr przekształcający się w retortę nowych konstrukcji językowych i syntez scenograficznych. Nic na swoim dawnym miejscu, nikt nie jest klasykiem, każdy — z konieczności — burzycielem. Cytuję zdanie Virginii Woolf o Ulissesie Joycea jako „pamiętnej katastrofie literackiej". Następnie — sprawa przeorganizowujących się rytmów i form widzialnego świata grupy samolotów na lotnisku podobne do kolonii bakterii pod mikroskopem, drogi neutronów i deseń na bluzie spadochroniarza — wszystko jest nowym ukształtowaniem materii w stosunku do odziedziczonej symetrii kolumn i szyn wieku klasycyzmu i racjonalizmu. Trzeba by jeszcze dorzucić historyczne przyspieszenie i jego ucisk na świadomość“(9)