„— Ukręciłam ci twarożek ze śmietanką — odezwała się matka
I— Jezioro Księżycowe
Loch wydawał na to dźwięk obliczony na zdenerwowanie jej, ale ona się tylko uśmiechała.
— Jak wrócę z herbatki u panny Neli Carlisle, to opowiem ci plotki z całej Morgany — przyrzekała.
Mimo woli musiał się do niej uśmiechnąć, ale z zaciśniętymi wargami. Była prawie że sprzymierzeńcem. Machnęła torebeczką popołudniową z metalowej siatki i poszła na to swoje przyjęcie. Gdy wychylił się .głęboko z okna, widział powolny, migotliwy korowód ciągnących morgańskich pań. Szukały schronienia przed upałem pod kolorowymi parasolkami i leniwie kroczyły w kierunku domu panny Neli. W te ich migotliwe, prześwitujące kolory włączyła się i matka Locha. Słyszał głos panny Perdity Mayo,.a stukanie cienkich obcasików letnich pantofelków o bruk ulicy zagłuszało... zagłuszało inny dźwięk...
W powietrzu zadrżała mała melodyjka. W pustym domu ktoś grał na fortepianie.
Melodyjka wróciła, wywołana jakby dotknięciem małej rączki, którą Loch niechcący zepchnął z klawiszy. Wsunął się więc głęboko pomiędzy poduszki i pozwolił jej grać. I naraz poczuł, że leją mu się łzy z oczu. Ze zdumienia otworzył usta. Pomyślał sobie, że melodyjka ta jest właściwie jedynym konkretnym zjawiskiem całego tego dnia, całego lata, długiego okresu choroby, gorączki i dreszczy, jedynym wydarzeniem godnym zapamiętania, jedynym, bo osobistym. Jednakże nie potrafiłby tego nikomu wytłumaczyć.“(7)