„Ów słynny kuferek, obdarzony przez ciotkę Angelikę mianem „szkolnego pulpitu", dzięki swym pokaźnym rozmiarom oraz licznym przegródkom, jakimi Pitou ozdobił jego wnętrze, był właściwie czymś w rodzaju arki Noego, zawierającej po jednej parze wszelkich skaczących, czołgających się lub przemykających stworzeń.
Były tam jaszczurki, zaskrońce, mrówkojady, skarabeusze i żaby. Wszystkie te stworzenia były tym droższe sercu Pitou, że to z ich powodu spadały na niego bardziej lub mniej surowe kary. Podczas swych cotygodniowych wypraw Pitou uzupełniał swoją kolekcję zwierząt. Szczególnie zależało mu na zdobyciu kilku salamander, bardzo popularnych w VillersCotterets, ponieważ figurowały na herbie Franciszka I, który kazał je wyryć na wszystkich kominach.
Wkrótce udało mu się złowić kilka okazów. Była jednak pewna specjalnie żywo obchodząca go sprawa i w końcu Pitou zaliczył ją do szeregu takich, które przerastały jego inteligencję chodziło o to, że chłopiec raz po raz znajdował w wodzie pewne stworzenia, o których pceci twierdzili, że ich miejscem zamieszkania jest raczej ogień. Wspomniana okoliczność sprawiła, że Pitou, z usposobienia skłonny raczej do dokładności, poczuł nietajoną pogardę dla poetów.“(12)